Region i atrakcje turystyczne

Jezioro Ruda Woda leży na szlaku wodnym Elbląg - Ostróda. Na południu łaczy się systemem przepięknych kanałów z Jeziorakiem, oraz Jez. Drwęckim stwarzając dzięki temu doskonałe warunki do prowadzenia rejsów i obozów żeglarskich. Na północy znajduje się jedyny w Europie system pochylni zbudowanych na kanale Elbląskim łączącym jeziora z Elblągiem i Zalewem Wiślanym.

Jezioro Ruda Woda (Jezioro Dudzkie)
Jest to jezioro rynnowe długości około 12 km. Powierzchnia 655 ha, głębokość maksymalna ok. 28 m W północnej części na jeziorze znajduje się kilka niewielkich wysepek, w większości nienadających się do biwakowania. Brzegi w przeważającej części pagórkowate, prawy brzeg zalesiony aż do granic wsi Wilamowo. Ruda Woda ma połączenie krótkim i bardzo malowniczym kanałem z jeziorem Bartężek, położonym równolegle do Rudej Wody. Teren opada w stronę Bartężka, gdzie lasy porastające mokradła stają się coraz bardziej nieprzystępne. Wycieczka kanałem na jezioro Bartężek przypomina wyprawę pośród Amazońskiej dżungli. Kanał ze wszystkich stron otacza zieleń a wystające z wody korzenie odmytych drzew nadają scenerii niesamowity urok. Płynąc cicho zobaczyć można tu wiele zwierząt takich jak dziki, sarny, jelenie, wydry a czasem nawet samotnego łosia.

Kanał Elbląski
Szlak żeglowny z j. Szeląg Wielki przez J. Pauzeńskie i Drwęckie do Drwęcy dalej Wisłą do Gdańska istniał już prawdopodobnie w XVIIw. W XIX w. ruch statków, barek, flisaczych tratew flisaczych na Drwęcy był bardzo ożywiony, a jego eksploatacją zajmowała się spółka kupiecka administrująca m.in. przystaniami w Ostródzie, Nowym Mieście Lubawskim, Brodnicy, Golubiu i Lubiczu.
W 1825r. młody niemiecki inżynier Jacob Geogr. Steenke (1801-1884) przedstawił pierwszy projekt budowy kilkakrotnie krótszego szlaku wodnego łączącego J. Drwęckie z Elblągiem. Projekt nie był doskonały - różnice poziomu wody wynoszącą 104m na odcinku 9,6 km Steenke proponował pokonać za pomocą śluz, co po dokładniejszych obliczeniach okazało się nierealne. W ciągu szeregu następnych lat Steenke opracowywał coraz to nowe projekty dorabiając się opinii maniaka. Ostateczny projekt wykorzystywał istniejące już amerykańskie rozwiązanie - różnicę poziomu wody statki miały pokonywać za pomocą kilku równi pochyłych. Po wielu zabiegach projekt uzyskał akceptację królewską i w październiku 1848r. rozpoczęto prace.
Poziom jezior na trasie budowanego szlaku obniżono do 95,5 m. Dla Bartężka i Ilińska oznaczało to obniżenie poziomu wody o 1,5 m, dla Rudej Wody - o 1,7m a na Sambrodzie i Piniewie aż o 5,35 m. Na J. Karnickim, na którym zwierciadło wody było niższe o 2 m niż na Jeziorku usypano ziemny akwedukt, w którym wykopano położony wyżej przekop.
Kanał na trasie z Elbląga przez Miłomłyn do Iławy oddano do użytku w 1860r. Przekop z Miłomłyna do Jezioraka dwiema śluzami, w Miłomłynie i w Zielonej, gotowy był dopiero w 1872r., a do Starych Jabłonek i Staszkowa Staszkowi 1876r. Ponadto w 1886r. pogłębiono krótki, średniowieczny kanał łączący Jeziorak z j. Edwingi przekopany przez mieszkańców Zalewa.
W 1871r. gotowy był projekt przedłużenia kanału z j. Szeląg Wielki w okolice Morąga przez jeziora: Sąg, Morąg i Narie, a nawet połączenia go z Wielkimi Jeziorami Mazurskimi. Projekty te upadły ze względu na wysokie koszty, które wiązały się z ich realizacją.
Obecnie kanał służy wyłącznie celom turystycznym, choć jeszcze na początku lat osiemdziesiątych XX wieku w Wilamowie nad Rudą Wodą istniała binduga (miejsce gdzie obecnie znajduje się nasza baza żeglarska) skąd spławiano tratwy do tartaku w Miłomłynie. Funkcjonujące do dziś urządzenia pochylni są jedynym tego rodzaju zabytkiem architektonicznym w Europie i stanowią prawdziwą atrakcję turystyczną